Jako podstawową zasadę trasowania autostrady wymienić należy dostosowanie trasy w planie i przekroju podłużnym do rzeźby terenu. W terenie płaskim i falistym trasę projektuje się z zastosowaniem łagodnych łuków poziomych, odpowiadających rzeźbie terenu trasa naśladuje fale terenu, jednak nie stosuje się do nieznacznych zmian jego rzeźby. W terenie górskim buduje się płynną trasę bez stosowania prostych między łukami w takim przypadku promienie stykających się łuków poziomych nie powinny się zbytnio różnić od siebie. Lepsze dostosowanie drogi do terenu osiąga się dzięki łagodnym skarpom nasypów i wykopów, łączącym się z terenem w sposób naturalny. W zasadzie zagadnienie przekroju poprzecznego autostrady i sposobu jej trasowania powinno być rozstrzygnięte indywidualnie w każdym przypadku na tle ogólnego planu inwestycji drogowych z uwzględnieniem przeznaczenia drogi, planów perspektywicznych rozwoju dróg, warunków eksploacyjnych tran sportu drogowego itp. Najczęściej spotykane błędy trasowania autostrad dotychczas wybudowanych polegają na stosowaniu zbyt małych kątów skrętu i zbyt krótkich krzywizn. Dla promieni łuków poziomych przyjętych dla większości autostrad w granicach 2000 – 5000 m zbyt małe kąty skrętów dają zbyt krótkie krzywizny, co powoduje optyczne wyczucie krzywizny tego typu jako ostrego załamania. Aby uniknąć takiego naruszania płynności trasy, należy albo zwiększyć kąt skrętu, albo też zwiększyć promień łuku (w niektórych przypadkach przyjmowano promienie łuków poziomych do 50 000 m). [patrz też: żeliwo szare, parking automatyczny, motoryzacja samochody ]