Również nie jest wskazane stosowanie zbyt długich prostych, nużących i niebezpiecznych ze względu na monotonność trasy. Z zasady należy stosować proste nieprzekraczające długości 2 km. Zbyt krótkie proste odcinki między łukami poziomymi powodują wrażenie załomu trasy tak samo, jak i zbyt krótkie krzywe, zwłaszcza, jeżeli odcinki te są położone między długimi krzywiznami. Stosunek promieni krzywych stanowiących łuk koszowy nie powinien przekraczać 1:1,5 jest to warunek zachowania płynności trasy. Płynna zmiana wielkości promieni łuków wzajemnie się dotykających umożliwia kierowcy wozu stopniową zmianę szybkości ruchu. Projektowanie przekroju podłużnego wymaga stosowania łuków pionowych zarówno wklęsłych, jak i wypukłych o możliwie największym promieniu. Prócz tego, przy małej różnicy pochyleń, tworzących załamanie niwelety, należy stosować duże promienie łuków i to tym większe, im różnica pochyleń jest mniejsza, choci aż przepisy techniczne pozwalają na stosowanie promieni małych. Jest to wymaganie płynności przekroju podłużnego i estetyki trasy. Płynność trasy (przestrzenna) wymaga odpowiedniego powiązania długości poszczególnych jej elementów w planie i profilu. Długie odcinki proste w planie nie harmonizują w sposób właściwy z częstymi załomami niwelety, jednak jeszcze w większym stopniu odczuwa się załomy niwelety na długim łuku, jeżeli są one zbyt częste. Przy stosowaniu większych promieni łuków poziomych załomy niwelety należy stosować na początku lub na końcu krzywizny. Ocena wariantów technicznych autostrad odbywa się w sposób opisany poprzednio: na podstawie rysunków perspektywicznych i metodą graficznego różniczkowania. [przypisy: naklejka na legitymację, Rekrutacja it, rekrutacja specjalistów it, doradztwo personalne it, Mimośród ]